மறதி

புழுங்கிக் கிடக்கும்
மனதிற்கு
விடுதலை

புகை

உயிர்
அணுக்களின் விதியை எழுதும்
அனுபூதியே...
உன் அடுப்பூதிய வாய்கள்
கருப்பையில் சிதைந்து கிடக்கும்
கணுக்களுக்கும் தீமூட்டவா
புகையை இழுத்தூதுகின்றன?

மனசாட்சி

விழிகளின்
குழிகள்…
உணர்வுகளின்
இறுக்கங்கள்...
உறவுகளின்
தேக்கங்கள்...
மனற்கேணியின்
மேடு பள்ளங்கள்…
வலியின்
வடிகால்கள்...
என்றுலாவியே
பார்வைகளும் பழுதாகிறது
முடிசூடாமேல
மூக்கும் ந‌ட‌க்கிற‌து
எங்கே சென்றாய்
மனசாட்சியின்றி...

மொட்டு

அது மட்டும் வேண்டாம்

நடந்துச் செல்லும் நதியைக் கேட்டேன்
விழுமின் எழுமின் என்றது

சிறகடித்துப் பறக்க நினைத்தேன்
நில் கவனிச் செல் என்றது

வானச்சல்லடை சளித்துக் கொட்டும்
மழையைக் கண்டேன்
தனித்திரு ஆனால் சேர்ந்திரு என்றது

நகர்ந்துச் செல்லும் மேகக் கூட்டம் கண்டேன்
காத்திரு ஆனால் பசித்திரு என்றது

எது வேண்டாம்
இரத்தத்தைப் பிரித்துப் பார்க்கும்
அன்னப்பறவைகள் வேண்டாம்

இருட்டுத் தோலின் நிறம் பார்த்துக்
கொக்கரிக்கும் சேவல்கள் வேண்டாம்

கற்பனைக்குயவன் தட்டித் தட்டிச் செய்த
கெளரவச் சட்டி வேண்டாம்

ஊர்க்குருவிகளைப் பருந்தாக்கும்
விஞ்ஞானம் வேண்டாம்

விட்டமின்களை ஓரந்தள்ளி விரைவுணவோடு
விண்மீன் பிடிக்க வேண்டாம்

நட்சத்திரங்கள் விழுவதால்
நிலவுக்குக் கோபம் வேண்டாம்

பண மரத்தடியில் உட்கார்ந்து
பால் குடிக்கும் கழுகுகள் வேண்டாம்

மனித நாவுகளை வேட்டையாடும்
நாகரிகக் கோமாளிகள் வேண்டாம்

ஆசைக்குச் சாணைப் பிடிக்கும்
அறிவுக் கொலை வேண்டாம்

புரண்டு புரண்டு படுக்க வைக்கும்
ஞாபகப் புழுக்கள் வேண்டாம்

இஞ்சி டீயும் கிரீன் டீயும்
கரைக்காத கொழுப்பு வேண்டாம்

மருந்தை உணவாக்கி இயற்கையை
இடுகாட்டில் புதைக்க வேண்டாம்

அலங்காரச் சித்திரங்களைத் தேடி
சுவர்கள் தள்ளாட வேண்டாம்

இன்னும் எது வேண்டாம்
என்னை என்னிலிருந்து
பிரிக்கும் நுண்ணறிவு வேண்டாம்

ஓயாது அடிக்கும் மாய அலையில்
அலைக்கழிக்கும் இந்த
அழுக்கு ஜன்மம்இனி வேண்டவே வேண்டாம்

இனி அடுத்த ஜென்மத்திலாவது
பூ பூவாக பூத்துக் குலுங்கட்டும்…

சிங்கப்பூர் , கடற்கரைச் சாலை கவிமாலையின் 10ஆம் ஆண்டு கவிதைப் போட்டியில் பரிசு பெற்றக் கவிதை

இரைப்பை நிரப்ப
கோணிப்பையோடு
குப்பையை
சீய்க்கும்
கோழிகள்

உன் வருகையில்
அரும்புகிறது
என்னுள் நீ
நட்டு வைத்த மரம்

கடிகாரம்

இந்த ரோஜாவிற்குள் முட்கள்,
நாட்களை கடத்துகிறது

யாருக்காக

இருந்தும் மணக்கிறது
இறந்தும் மணக்கிறது
யாருக்கெனத் தெரியாமலே...

யாரிவள்?

என்னிலிருந்து வந்தவள்?
என்னை நுழைந்து பார்த்தவள்?
என் புள்ளிகள் வரைந்த கோலம்?
என் உயிரோவியம்?
என் பிரதி?
என் நம்பிக்கை?
என் ஊன்றுகோல்?
என் விதையில் பூத்த பூ ?
என் அறுவடை?
என்னைப் பிரிந்து நிற்கும் நிழல்?
என் மகள் என்ற பெயரில்
வளர்ந்து நிற்கும் யாரிவள்?

விண்மீன்

விண்மீன்களே

நீர்
விண்ணில் முளைத்ததனால்
தப்பித்தீர்,
தவறி
மண்ணில் முளைத்திருப்பின்
உம்மையும்
கருவாடாக்கி
பையில் போட்டு
விற்றிருப்பர்

பாரினைக் காக்கும் பசுமை

நெருப்பில் தெரியும் நிலவு முகம்

இதயக்கோயிலில்
ஏற்றி வைத்த தீபமொன்று
முருங்கிப் போனத்திரியில்
தள்ளாடி நிற்க
வீசியடித்தக் காற்று
அதையுந் தட்டிச் சென்றுவிட

இருளுக்குளந்த இறைவனே
இறங்கி வந்து புது நெய்யில்
நல்ல திரியிட்டு
ஏற்றி வைத்துச்
சென்றதாகச் சொல்ல
நிலவில் பார்வை பதித்து
தீபம் சுடர்விட்டு எரிகின்றது

அந்த நிலவின் முகத்தை
மேகக்கரங்கள் தழுவினாலும்
என் கருவறைக்கதவுகள் மட்டுமின்னும்
திறந்தேக் கிடக்கிறது
இந்த நெருப்பிலாவது
தெரியுமா
அந்தக் கடவுளின் முகமென... J

எனக்காக

கருவில் பிறந்து
இந்த மொட்டு
இன்னும்
துடிக்கிறது
எனக்காக...

உறங்கிடும் பூ

மகரந்தத்தில் மயங்கி

பூவுக்குள்

உறங்கிடும் பூவே
தேடலை நாடி ஓடி

வெடித்துச்சிதறிய

பஞ்சுகளுக்குள்ளே

தூக்கத்தை

தேடித் தேடி

கிட்டவில்லை இன்னும்

அமைதியான உறக்கம்

நீயாவது

நிம்மதியாய்

தூங்கிடு

கிழட்டு யானையின்
முரட்டுப்பிடியில்
சிக்கித் தவித்த குருவி
திடீரென்று முதுகில்
குத்தி பறந்துச் செல்ல
கழுதைகள் படை சூழ
நகர்வலம் போய்
மூக்குடைந்த யானை
நிர்வாணமாய் நடுத்தெருவில்...

அறு

பேனாக் கத்தி
அறுக்கலாம்

பேனாவும்
சில நேரங்களில் நீயும்

எப்படி?

வெறுமை

வெள்ளைச் சுவற்றின்
கிறுக்கல்கள்

கிழித்தெறியும்
தாட்கள்

கசக்கிப் போடும்
காகிதங்கள்

கிறுக்கித் தள்ளும்
பென்சில் முனைகள்

கலைந்து கிடக்கும்
புத்தகங்கள்

வரைந்து தள்ளும்
கோட்டோவியங்கள்

வெறித்துப் பார்க்கும்
கரடி பொம்மை

கார்ட்டூனின்
கேள்வி பதில்கள்

பாடங்கேட்கும்
மிக்கி மவுஸ்

சொல்லச்சொல்ல
சொல்லுங் கிளி

விசிறி எறியும்
விளையாட்டு சாமான்கள்

மெளன மொழி
பேசும் விழிகள்

அத்தனையும் சொல்கிறது
இவளின் வெறுமையை

அசைந்தாடும்
பூங்கொடியாள்
முகத்தில்
துள்ளியோடும்
பட்டாம்பூச்சி